Jachthondenschool De Kust

Veel eigenaren van honden kampen met het probleem dat hun hond moeilijk naar zich toe te roepen/fluiten is. Training is vaak gericht op het uitgangspunt dat we de leukste ‘moeten’ zijn. Hebben we die motiverende factor bij de hond dan komt alles wel voor elkaar. Maar is dit eigenlijk wel zo? Hoe zit het met het ons gevoel…..hoe leuk voel je je eigenlijk nog als je hond allerlei keuzes maakt wanneer hij los loopt behalve de keuze om naar jou toe te komen?

 ‘Volg je gevoel’ is een veelgehoorde uitspraak. Voor velen gefrustreerde eigenaars zou in het geval van een hond die er lustig op los jaagt, heel leuk en eindeloos aan het spelen is met andere honden of zijn eigenaar volledig negeert omdat hij zo lekker aan het snuffelen is, heel grappig het pakmedanalsjekan spelletje speelt, het volgen van het gevoel, bij het totaal negeren van het inkomsignaal, betekenen dat ze in staat zijn om de hond te ‘wurgen’ in plaats van een beetje gezellig de leukste gaan lopen zijn…..

Wat mij betreft is de term ‘de leukste zijn’ volledig uit zijn verband getrokken.
De leukste zijn gaat veel verder dan de leukste zijn om er voor te zorgen dat je hond naar je toe komt.
De leukste zijn moet gelden als je hond bij je is en niet als de hond verkeerde keuzes maakt en er voor kiest niet bij je te komen.

Ik hou ervan om de vergelijking met kinderen/mensen te maken als we het hebben over de training van onze hond.
Aangezien leerprincipes en gedragingen van honden en mensen zo goed als gelijk zijn kan dit, mijn inziens, ook.
De enige beperkende factor tijdens training van een hond is dat we geen mensentaal kunnen inzetten. Onze kinderen kunnen we dingen vertellen en consequenties, ook voor in toekomst, duidelijk maken. Dit lukt bij een hond niet of nauwelijks.

Ik wil een situatie voorleggen en het verschil in opvoeding kinderen en honden hiermee duidelijk maken:

Het eten staat op tafel, de kinderen zijn boven en je roept ze om te komen eten.
Het ene kind zit net in een spannende serie, de andere was net van plan om in bad te gaan met een zak chips en de ander zit midden in een game en is aan de winnende hand. Kort samengevat: ze zijn alle drie niet zo gemotiveerd om te komen.

Aanpak voor velen, zelfs regelmatig geadviseerd door instructeurs in het kader van de ‘leukste’’ zijn:

Ik beloof ze een heerlijk toetje na het eten als ze toch alsjeblieft willen komen of ik pak een zak winegums en ga dat zichtbaar voor hun ogen laten zien en vragen of ze, in ruil voor winegums toch aan tafel komen, uiteraard is mijn communicatie vriendelijk. Stel je voor dat ze me niet meer leuk zouden vinden en helemaal niet meer aan tafel willen komen, moet je toch niet aan denken….. 
De kinderen maken de keuze niet te komen totdat het serie is afgelopen, het spel is uitgespeeld en de badsessie klaar is. Ik zit daar beneden met het koude eten en ben zo blij dat ze uiteindelijk toch gekomen ben dat ik me haast om het eten weer warm te maken en ze dit heerlijk voor te schotelen…. Hoe leuk vinden ze me dan wel niet??
Ik heb er alles aan gedaan de leukste te zijn, de enige die het niet leuk heeft gehad tijdens dit hele ‘gedoe’ ben ik…….maar hoe ik me voel schijnt niet relevant te zijn;-)

Nu de eerlijke vraag of er ook maar 1 eigenaar te vinden is die voor deze aanpak zou hebben gekozen als het om de kinderen ging?
Denk het niet!
Hoe ver werk je dan van je gevoel af als je dit ineens met je hond wel zo ‘moet’ doen?

Ik denk dat we, nadat we het eerst gewoon hebben gevraagd en ze hier geen gehoor aan geven, onze kinderen ‘gewoon’ sommeren te komen, toch?
Mochten ze dan nog geen gehoor geven dan volgt er een consequentie lijkt mij…
Maar of we op dat moment de leukste zijn komt niet eens in ons hoofd op..

Is het dan helemaal klaar als we ze gesommeerd hebben aan tafel te komen?
Nee, dat vind ik niet. Het aan tafel gaan, samen eten moet wel inhoud hebben. We maken het gezellig met elkaar. En wij, als ouders, spelen daar de belangrijkste rol in.
Zit ik tijdens het eten de hele tijd op mijn telefoon, vraag ik niet hoe hun dag was, vertel ik geen grappige anekdotes, is er geen aandacht voor mijn kinderen , ben ik altijd chagrijnig, dan is het wel een beetje logisch dat ze het hele tafereel aan tafel nou niet zo ‘leuk’ vinden….

Als we dit weer terugvertalen naar de hond dan betekent dit dat het bij ons zijn wel iets meer is dan alleen even een snoepje komen halen, dat is misschien lekker maar zo zijn we nog niet eens in de buurt van ‘leuk’ zijn…
Nee, we hebben aandacht voor de hond, doen dingen die hij leuk vindt, versterken de band door te trainen en samen te werken en we zijn gezellig…..ja dat vinden honden namelijk erg ‘leuk’!

Veel combinaties heb ik geholpen om het hier komen vele malen betrouwbaar te maken. Al die combinaties heb ik gevraagd tijdens een eerste sessie, nadat ze verwoede pogingen hadden gedaan om hun hond bij zich te roepen, of het de hond op afstand duidelijk is hoe zijn eigenaar over zijn gedrag denkt? Als je hond het dus alleen met jou intonatie van stem moet doen wat voor informatie geef je hem dan als je met de meest blije hier hem probeert ervan te overtuigen zijn huidige gedrag te stoppen?
Uiteraard heb ik nu niet over de aanleerfase, de fase waar we hond nog duidelijk moeten maken wat de klank ‘hier’ betekent, nog duidelijk moeten maken wat de inkomfluit betekent.
Nee, ik praat over de fase waarin de hond het commando begrijpt maar simpelweg een andere keuze maakt dan te komen.
De ‘foute’ keuze die wij mensen en mensenkinderen ook regelmatig maken, je weet het wel maar je doet het, soms lekker, niet! Daar hoort geen blije hier bij, daar hoort geen beloftes van snoepjes en ander lokmateriaal bij. Doen we bij mensen ook niet, waarom in hemelsnaam bij een hond wel?

De hier hoeft wat mij betreft helemaal geen ‘blije hier’ te zijn. Hier is gewoon hier, zoals zit zitten is en down op de grond gaan liggen. Neutraal uitgesproken, duidelijk, klaar.
Ik hou niet van geschreeuw, of heel blij ‘doen’ tijdens het aanleren. Zet je af en toe kracht bij als je een commando uitspreekt? Ja, heus wel. Klink je af en toe heel blij als je een hond een fantastische keuze maakt? Ja ook! Maar laten we de klanken tijdens het aanleren gewoon lekker neutraal houden en in normale situaties ook, dan straalt kracht bij zetten in de vorm van meer dwingend of meer blij veel meer uit en is het vele malen effectiever dan als dit altijd al normaal is….

Ben ik tijdens een eerste sessie nog altijd verbaasd over het lokgedrag en de ‘blije’ stem als de hond er een potje van maakt zo is er ook nog altijd verbazing over wat er gebeurd als de hond UITEINDELIJK komt…..dan wordt deze hond namelijk ook nog eens beloond…
De motivatie van de eigenaar voor het uitdelen van deze beloning als ik vraag waar dat snoepje goed voor was: ‘ja maar hij is er nu toch’??
Dat snoepje voor het UITEINDELIJK komen moet de hond, in de gedachtegang van zijn eigenaar, duidelijk maken dat hij voortaan een andere keuze maakt? Zoiets?
Waarom zou hij de volgende keer een andere keuze maken als hij na zijn ongewenst gedrag, wellicht langdurig, te hebben uitgevoerd toch lekker beloond wordt. En hoe ga je hem het verschil duidelijk maken als hij wel in 1 keer komt?
NIETS DOEN kan een hele bewuste keuze in je training zijn. Er is niet altijd alleen belonen of corrigeren, er is ook NIETS DOEN……
NIETS DOEN is mijn belangrijkste strategie in de opleiding van een pup. Bij een pup zijn er regelmatig gedragingen die ik niet zo graag zie. Zowel corrigeren als verkeerd belonen versterken het leerproces, wanneer ik niets doe vervaagt het in de herinnering.
UITEINDELIJK komen verdient helemaal niets, we kunnen de hond niet corrigeren want hij is er tenslotte nu toch maar een beloning verdient dit zeker niet!
NIETS DOEN betekent ook vaak de keuze maken, met name tijdens de aanleerfase, geen hier te vragen als opvolging van dit commando, onder bepaalde omstandigheden te kansloos lijkt! Doe vaker niets, dat is niet passief, dat is gewoon een juiste keuze maken!

We kunnen tijdens het uitvoeren van ongewenst gedrag wel gaan corrigeren. De hond die verkeerde keuzes maakt mag dit weten, wel zo duidelijk lijkt me, net zoals hij het mag weten als hij de juiste keuze maakt….allemaal op afstand….niet alleen als hij bij ons is.
Het beloningsmoment voor het juist inkomen is op het moment dat je de hond de keuze, op afstand, ziet maken om naar je toe te komen. Op die keuze moet de nadruk gelegd worden en dat is ver voordat hij bij ons is. De click of het clickerwoord moet daar, op afstand klinken!
En zolang de hond die keuze nog niet heeft gemaakt mag hij horen dat dit gedrag jou goedkeuring niet kan wegdragen, maakt de keuze wel zo makkelijk.

We zijn zo goed bezig als het gaat om het meer inzicht te verkrijgen in gedrag van mens en dier. Emoties bij dieren worden erkend, positief leren is gewoontegoed aan het worden, we gaan onze honden vele malen humaner behandelen dan nog niet zo lang geleden. Maar laten we niet doorslaan op het begrip ‘de leukste zijn’, de prediking van die bijna-religie slaat te ver door! Ik denk dat ik echt heel objectief kan zeggen dat ik zelden nog honden tegenkom die gewoon komen als ze geroepen worden als ze mij of mijn honden lastigvallen en dat vind ik, en velen met mij, niet zo ‘leuk’;-)